Wie zet er eigenlijk nog een schoen voor een ander?

21 nov , 6:35 • Column
89690
Het is weer bijna Sinterklaas. Schoentjes worden gezet, verlanglijstjes gemaakt en kinderen kijken verwachtingsvol uit naar wat de volgende ochtend misschien in hun schoen ligt. Een mandarijn, een handje pepernoten of dat ene cadeautje waar ze al dagen op hopen. Het hoort bij de magie van deze weken.
Maar terwijl we onze eigen schoen zetten, vraag ik me weleens af: voor wie zetten we eigenlijk nog een schoen?
We leven in een tijd waarin veel draait om onze eigen wensen. Wat willen we hebben? Wat ontbreekt er nog? Waar kijken we naar uit? Helemaal niets mis mee. Een beetje verlangen en verwondering houden het leven licht. Maar misschien schuilt de mooiste betekenis van Sinterklaas wel ergens anders. Niet in wat we krijgen, maar in wat we een ander gunnen.
Denk eens aan de buurvrouw die alleen woont. Misschien kijkt ze uit naar een bezoekje, maar zal ze niet snel zelf om gezelschap vragen. Of aan die mantelzorger die dag in, dag uit voor een ander klaarstaat en nauwelijks toekomt aan zichzelf. Aan de vrijwilliger die altijd op komt dagen, zonder dat iemand nog vraagt hoe het eigenlijk met hem of haar gaat.
Hoe vaak staan we stil bij wat zij nodig hebben?
We hoeven daarvoor geen grote gebaren te maken. Soms is een klein beetje aandacht al een geschenk. Een kop koffie drinken bij iemand die weinig bezoek krijgt. Een boodschap meenemen voor iemand die slecht ter been is. Een kaartje sturen, een wandeling voorstellen of gewoon eens vragen: hoe gaat het met je? En dan niet uit beleefdheid, maar met de tijd en oprechte belangstelling om het antwoord te horen.
Misschien is dat wel de schoen die we wat vaker mogen zetten: niet voor onszelf, maar voor een ander. Zonder verlanglijstje, zonder verwachting dat er iets terugkomt. Gewoon omdat we weten dat iedereen weleens iets nodig heeft wat niet in een cadeaupapier past.
Want achter veel voordeuren speelt zich een leven af dat we niet altijd zien. Mensen die zich sterk houden, terwijl ze zich soms alleen voelen. Mensen die geven, maar vergeten dat ze zelf ook mogen ontvangen. Mensen die niet om aandacht vragen, maar er wel naar verlangen.
Een beetje meer omzien naar elkaar zou zomaar heel simpel kunnen zijn. Door niet alleen te kijken naar wat er op ons eigen verlanglijstje staat, maar ook eens om ons heen.
Dus als je binnenkort je schoen zet, zet er dan misschien eentje extra. In gedachten. Of nog mooier, in het echt.
Bedenk voor de verandering eens voor wie je iets kunt betekenen. Een klein gebaar, een beetje tijd, een onverwacht bezoekje.
Wie weet is dat wel het mooiste cadeau van deze Sinterklaastijd. Want uiteindelijk gaat het niet om de vraag wat er in onze schoen terechtkomt, maar om de vraag bij wie wij iets hartverwarmends achterlaten.
(Henk Schmitz)
loading

Loading