Liefde in drie kleuren

Soms vallen twee werelden wonderlijk mooi samen. Valentijnsdag en Vastelaovendj. Het rood van het hart, het geel van het licht en het groen van de hoop. Liefde en levenslust in één adem.

Waar Valentijn vaak draait om rozen, kaarten en fluisteringen, daar brengt Vastelaovendj het grotere gebaar. De arm om de schouder. Het samen zingen tot je stem het begeeft. Het lachen met vreemden die voor even vertrouwd voelen. Misschien is dát wel de meest pure vorm van liefde: aanwezig zijn, zonder voorbehoud.

Tijdens Vastelaovendj mogen we overdrijven. In kleur, in klank, in kostuum. Maar liefde vraagt eigenlijk hetzelfde. Een beetje lef. Een beetje gekte. Durven zeggen: ik zie jou. Ook als je niet perfect bent. Juist dan.

Valentijn herinnert ons eraan dat liefde persoonlijk is. Vastelaovendj herinnert ons eraan dat liefde ook collectief kan zijn. Dat een gemeenschap kan kloppen als één hart. Dat verschillen niet verdwijnen, maar even dansen in hetzelfde ritme.

Misschien hoeven we dit jaar geen klassieke liefdesverklaring te schrijven. Misschien is het genoeg om iemand mee te nemen in de polonaise van het leven. Om een hand vast te houden zonder woorden. Om een glimlach te schenken die langer blijft hangen dan confetti.

Mijn wens voor deze bijzondere samenloop van dagen?

Dat je bemint met de lichtheid van Vastelaovendj.

Dat je verbindt met de warmte van een volle zaal.

Dat je vergeeft met de mildheid van iemand die weet: morgen is er weer een nieuwe dag.

En dat, wanneer de schmink vervaagt en de muziek verstilt, de liefde niet terug de kast in gaat met het kostuum maar blijft.

In rood, in geel en in groen.